بیابان نیستم من

گرچه طردم کرده اند از رسم سرسبزی

ولی من همچنان هم، سبزآیینم

بیابان نیستم من

گرچه خاک آلوده و خسته م

ولی اندیشه ام چون آسمان ِ بیکران ، آبی ست

اگرچه این چنین پایین ِ پایینم

هنوزم سبزآیینم

بیابان نیستم من

گرچه تب دارم، اگرچه همنشین بوته ای خارم

ولی من چشم در راه ِ پرستوهای گلزارم

بیابان نیستم من

اگرچه رفته ام از یادها، اما

هنوزم فکر یارانم

هنوزم از پس ِ این سالها من

چشم در راه ِ عزیزانم

هنوزم تشنه ی آغوش ِ بارانم

بیابان نیستم من

سبزآیینم

محمدامین حدادی- داروسازی- ورودی 88



تاريخ : ۱۳٩٠/٩/٢٩ | ٧:۳٧ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()

ریزش برگی تکانم می دهد  

یاد بودی از خزانم می دهد

می خراشد دانه ی ریگی مرا  

سوزشی در استخوانم می دهد

آن قدَر نازک شده تارِ دلم     

لرزه هایش را به جانم می دهد

احتیاجت دارم ای معنای من     

بودنت با من، توانم می دهد

پیری ام را می برد نو می کند    

قامتی رعنا جوانم می دهد

جراتی شیرانه پیدا می کنم    

اعتمادی جاودانم می دهد

می دمی از شرق آئورت دلم

خونِ گرمی مژدگانم می دهد

با طلوعت بر می آید آفتاب 

وه چه گرمایی به جانم می دهد

چشم ِ شبخواب مرا وا می کند

کهکشانی را نشانم می دهد

می بری من را به معراج ِ وصال

این چنینت، آن چنانم می دهد

مشکلاتم ناگهان حل می شود   

غفلتی این ناگهانم می دهد

خوش خیالی خام ِ خامم می کند  

در کنار ِ تو مکانم می دهد

سر به سر تا می گذارم با لبت!   

اخم تندت بد گمانم می دهد

تیغ ابرویت که بالا می رود    

حکم ِ اعدامی نشانم می دهد

پلک پائینی ضمانت می کند     

پلک بالایت، امانم می دهد

رای محرومیتی این بار هم   

از تنعم در جنانم می دهد

"میوه ی ممنوعه" بار ِ دومی     

کار،  دست ناتوانم می دهد

باز وامی گیرد از دستم تو را 

بی تو جا در لامکانم می دهد

من که یک بار از طناب افتاده ام 

بار دیگر ریسمانم می دهد

روز پائیزی چه کوتاه است وای 

طول شبهایش فغانم می دهد

کاش آسان بگذرد اسفند و دی   

بهمن آیا این زمانم می دهد؟

بار دیگر انتظار و انتظار     

تیر می گیرد، کمانم می دهد

باد ، دست رهگذر های غریب    

نسخه ای از داستانم می دهد

می شود عبرت برای دوستان    

سوژه، دست دشمنانم می دهد

باب توبه  گر که وا باشد هنوز

راه برگشتی نشانم می دهد

گر رسد پایم به پای نردبان     

بار، سوی آسمانم می دهد

درس می گیرم به رسم تجربه  

پند، این  پیر ِ مغانم می دهد

می کنم این بار بیش از احتیاط 

نقشه ای دارم که نانم می دهد

عکس می گیرم من از لبهای تو 

لمس عکست هم همانم میدهد؟

 دکتر باقر امیرحیدری – داروسازی – عضو هیئت علمی



تاريخ : ۱۳٩٠/٩/٢۳ | ۱٢:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : - | نظرات ()

Ÿگویند

        هرگاه پرده از قاب برگیری

              مهر است و اتاقِ روشن

                         به نوازش های تابش

Ÿتاریکی ِ شب را

                  فانوس، درمان است

Ÿماه را، ماهتابی ست

                روشنگر ِظلمانی های دیدگاه

Ÿآمیزش ِ پرهیاهوی سنگ های چخماق

                منورشدن ِ تاریک ِ سردِ نمورِ غاری ست

                                                 به سوختن ِ خاشاک

Ÿصاعقه

           در تاریک ِ بیابان

                          غرشی از نشاط را

                                       بر سبز° قبای ِ درخت، شولایی روشن است

باری...

               اینجا خاشاک هست

اما ، سنگ ِ چخماق را زوجی برای اشارت نیست

... درختان

           در تمنای سوختن، خشکیده اند

                         اما فریاد ِ هیچ صاعقه ای

                                     نمی پیچد آسمان ِ ابری را...

... اینجا

          نه خورشیدی ست

                       نه ماهی ست

                                    نه فانوسی...

... یادآور ِ هنگامه ی اشک های پدر را

" ای کاش می توانستم این مردم را بر شانه های خود نشانم" احمدشاملو

... آری

      در حجره ای که نور

                به هزار قفل ، محبوس است

                      ... شبتاب ...

                                     خورشید می شود

فرامرز منگلی- داروسازی-ورودی 88



تاريخ : ۱۳٩٠/٩/۱٧ | ٩:٠۱ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()

وقتی تو با من نیستی، خورشید، سرد است

ماه ِفروزان در نگاهم زرد ِ زرد است

وقتی تو با من نیستی، حتی ستاره

در دیدگانم حجم ِِسردِ یک تگرگ است

 

وقتی تو با من نیستی دیوانِ حافظ

زیباست، اما حرفی از عرفان ندارد

وقتی تو با من نیستی این قلب ِ خسته

نالد که دیگر طاقتِ مهمان ندارد

 

وقتی تو با من نیستی، من همچو مجنون

در سوگ ِ یادت گاه گریم، گاه خندم

وقتی تو با من نیستی با خاطراتت

راه ِ نظر بر هرچه زیباروست بندم

 

وقتی تو با من نیستی خوشحالم از دل

نی زان سبب جام وداع را سرکشیدی

زان سو که دانم دستِ سردم لایقت نیست

زان سو که دانم بهتری را برگزیدی

سعید عزیزی – داروسازی – ورودی 87



تاريخ : ۱۳٩٠/٩/٩ | ٩:۳٢ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()

دستهای دخترک خشکیده ی این بیابان بود

روزها از پی هم می گذشت

او به یاد می آورد کودکی خویش را

او

کودک کار بود

و همیشه این بود سرنوشتش که باید می ساخت و می سوخت

پینه دستهای مادربزرگ هم کار زیاد را به یاد می آورد

پیله ور ده گفته بود دارویی دارد که پینه های دست مادربزرگ را شفا می دهد

منتظر و چشم به راه بود تا پیله ور از راه برسد

ناگهان در نگاهش برقی هویدا شد

پیله ور را دید. پماد را گرفت و به مادربزرگ رساند

چند روزی است که دستهای مادربزرگ التیام یافته است

دستهای خودش نیز

اینک دخترک منتظرِ التیام ِ ترک های بیابان است

او همه ی پماد را به  تن بیابان هدیه داده است...

محمدرضا گرجی- داروسازی



تاريخ : ۱۳٩٠/٩/۳ | ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()

من چه تنها ماندم

وقتی از آینه ها دل کندم -

فصل ِ نمناکی بود

افق از خون ِ دقایق، رنگین

و مرا رخوت ِماندن ، به ستوه آورده

من به قتل ِ همه ی ثانیه ها محکومم

و به اعدام ِ گل ِ نیلوفر

چون ندیدم که شکفت

و ندیدم پژمرد

و ندیدم شب ِ مهتاب ، عروس ِ شب را

حس نکردم نفس ِ باغچه و عطرِ خوش نسترن ِ در تب را

پی نبردم به ملاقات ِخدا و گل گندم در باد

"خانه ی دوست کجاست؟"  بُرده ام من از یاد

همه ی هستی ِ من بر دوشم -

کوله باری ست پُر از بذرِ گل ِ نیلوفر

و امیدی که به من می گوید

سرزمینی که قرار است به آنجا بروم

جشن ِ باران ، برپاست

و پُر از موسیقی ست

و قرار است که من

صبح ِ میلاد ِ گل ِ نیلوفر

متولد بشوم

محمد امین حدادی – داروسازی – ورودی 88



تاريخ : ۱۳٩٠/٩/۱ | ۱٠:٢٩ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()

تصاویری از اولین شب شعر " به 1001 بهانه" - 30/8/90



تاريخ : ۱۳٩٠/٩/۱ | ۸:۳٧ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()