من از اعماق این دره

که بارد بر سرم دشنام و خون و سنگ

من از این غمسرای سرد نفرین گشته ی بیرنگ

میان چاردیوار بلند ذهن ناپاکم

به دنبال گریزستم

در این تاریکی مطلق

اگرچه ساکتم، سردم

میان آسمان شب پی خورشید می گردم

در این خونین غروب عصر پاییزی

نگاهم را به رنگ این افق آلوده کردم تا

ببینم از پسش شاید

غباری از سواری، یا طلوعی از بهاری را

ندادم تن به این خاموشی جان سخت

و با این قلب پر دردم

میان این همه لعنت

محبت جست و جو کردم

محمد امین حدادی



تاريخ : ۱۳٩۱/۸/٢۳ | ۱۱:٢٤ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()

اتاق خلوتم امشب غبار می بارد

 کسی میان دلم غصه دار می بارد

 نشسته ام وسطِ التهاب و چشمانم

 دو کاسه پُر، عطش و انتظار می بارد

  

که عاشقانه گره خورده ای به بندِ دلم

 عزیزم! ای همه ی شور ِتلخ مستیِ من

 قشنگِ رنگِ نگاه تو نقش بسته فقط

 به روی دفتر و خودکار و زیردستی من

 

 تو  بی نظیر ترین آشنای مهتابی

 ستاره های مهاجر، ترا به شب دادند

 عروس آینه پوشم چه سحر و جادویی ست؟

 که سنگ و شیشه به نام تو لب به لب دادند

 

حصار خلوت خود را سیاه می گیرم

در انجماد نگاهت پناه می گیرم

چنان به کنج خیالم نشسته ای که مدام

نبود و بود ترا اشتباه می گیرم

 

و غصه می خورم از رفتن تو خوب اما

برو بدست خدا می سپارمت رعنا

قسم به لحظه ی داغ ِتولدِ این عشق

همیشه عاشقم و دوست دارمت رعنا

فهیمه عباسی



تاريخ : ۱۳٩۱/۸/۱٠ | ۱:٥٦ ‎ب.ظ | نویسنده : - | نظرات ()

چون برده ها می زیستم تا کس نداند کیستم

                         با هر کسی گفتم که من یک برده ی عمرانی ام

در خانه آوردی مرا، غرق بلا کردی مرا            

                 تو بر ملا کردی مرا کآن یوسف کنعانی ام

آنقدر درگیرم شدی رسوای تصویرم شدی         

                 شد ظاهر زیبای من اسباب سرگردانی ام

آوردی آن اشراف را تا پاک سازی گاف را                   

               انگشت و تیغ صاف را  من سوژه ی مهمانی ام

رفتی زلیخایی کنی، کاری که میخواهی کنی  

                 هم پاره شد پیراهنم، هم چاره شد زندانی ام

زندان و یک تعبیر خواب، آورد بیرون از نقاب      

                 آن سیرت درویشی و آن صورت سلطانی ام

سرگرم اعیانی شدم، آنی که می دانی شدم              

              غافل که در عیش و عزا، من بره ی قربانی ام

گفتم مرا بگذاشتی، دست از سرم برداشتی                  

                باز از کجا پیدا شدی؟ وای از من و پیشانی ام

گفتی جوان سازم تو را، چون دختران سازم تو را   

              گفتم که اعجازی کنم در عالم روحانی ام

تا ظاهرت تیمار شد، دیدار ما تکرار شد             

              کاخ دلم آوار شد بر سینه ی سندانی ام

حیران نگاهی کردی و حیران چشمانت شدم   

              دیدی که من حیران ترم خندیدی از حیرانی ام

حالا تو حاشا میکنی، ما را تماشا میکنی          

                احساس گرما میکنی از اینکه میسوزانی ام

باید بسوزد این گلم، تا آجری گردد دلم                      

            تا خاکی ام چون ارگ بم، محکوم این ویرانی ام

دکتر امیرحیدری



تاريخ : ۱۳٩۱/۸/٢ | ۸:۳٤ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()