از خدا می خواهم که دلم رنگ سیاهی باشد - 

مثل یک ابر بهار...-

تا مرا مظهر ظلمت بنمایند-

                             اما....-

پاکی و روشنی و عشق ببارم برخلق...

چه بسا غنچه ای از حسرت آب -

 به نهان خانه ی گل زندانی است-

و به یک قطره ی آب-

بنمایند رهایش از غم-

و زمانی که از آن غمکده آزاد شود-

بنوازد دل غمدیده ی یک عاشق را.

و چه بسیار از این غنچه ی در حسرت آب.........

از خدا می خواهم-

که ببارم بر خاک-

تا بجوشد چشمه-

چه بسا بلبلی از جور خلایق عطشان-

خوش بنوشد آبی-

پر بشوید چالاک...

و چو گردد سیراب برود بر سر یک شاخه ی دور-

و بخواند با جان-

و بدین گونه نوازد دل غمدیده ی یک عاشق را.....

و سپس جسم ضعیف خود را-

به دم باد بهاری بسپارم خوشنود....

این همان قصه ی یک انسان بود........

محسن خاکی



تاريخ : ۱۳٩۳/۳/٧ | ۱٢:٠۳ ‎ب.ظ | نویسنده : - | نظرات ()