باران که می بارید میل گفتگو داشت

                      سر شانه ها اما خیال شستشو داشت

ما شعر باران را برای چتر خواندیم

                      افسوس اوهم سر به زیر و دل به تو داشت

یکباره پرسیدم که باران مزه اش چیست 

                از پشت خیسش گله ها در خلق و خو داشت

در سایه سار تک درختی در کویر دل نشستم 

          دیدم که از اشک روان آبی به جو داشت

آنجا دوباره شعر باران را برگ خواندیم   

              چون کودکی با آب میل شستشو داشت

آغوش بگشودم چو آمد در نگاهم مادری شد 

           از خیس باران مزه ها در گفتگو داشت

از روز روز کودکی هایم خبر داشت    

                گویی که خود هم کودکی را جست جو داشت

گفتیم برگردیم و چتر خویش را وارو بگیریم

          یاد از گلستانی که گلها را چنانی چتر وترو داشت

 

احمد زندوکیلی کرمانی- داروسازی-کارشناس آزمایشگاه



تاريخ : ۱۳٩٠/٦/۱٢ | ۸:٠٦ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()