برآسمان دل خوش مکن، گهگاه طوفان می شود

غرش کنان چون شیردشت، گهگاه غران می شود

بر کهنه چرخ این زمان تکیه مده، ناگه رهایت می کند

 او چون رفیق نیمه راه ، پشتش به سویت می کند

بر عشقِ همنوعت ببال، اما دو چشمت باز ِ باز

بر هر سلامِ  تازه ای ، چشم بسته ایمانی نیار

این دار دنیا ماندنی ست، انسان در اینجا رفتنی ست

بر هر بدی که دیده ای

بر هر ستم بغض کرده ای

بر هرکسی باریده ای

 تنها به یاد آر این سخن

هیچ کس نمانده است تا ابد

لبخندزنان کن تو گذر، هر چیز پیش آید خوش است...

ندا احمدی – داروسازی- ورودی 86



تاريخ : ۱۳٩٠/۸/۱ | ٧:٥۳ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()