چشم هایت

       شرقی ترین سبزینه ی گیاهی ست

               که در حاشیه ی طلایی ِ خورشید

                                    رقص ِ شعر ، می نوازد

 حیف که من مرده ام

        در خاکستر ِ یک غروب

                         و خاک شده ام

                                زیر ِ خروارها نگاه

دیگر این دل نمی شود عاقل

راه ِ چاره ، ندارد این مشکل

جای سبز ِ نگاه ِ تو خالی ست

پای بی تو، نمی رود منزل

تو که دریا نشسته در چشمت

جسدی گم شده ست در ساحل

به خدای دو چشم ِ تو سوگند

دیگر این دل نمی شود عاقل

 و خیابان

    تنها بیراهه ای ست

            که به اعتبار ِ قدم های تو رفته ام

با چشم های روشنت پلک زده ام

            و به شاخه ی رهای دستانت، آویزان

و تو هرگز نیامدی و من مُردم

        در خاکستری ترین غروب ِ بی ستاره

                                  پوسیده و چروکیده

                                                  از هرآنچه سرگردانی

                                                                  در هوای ِ بی تو

 

من و تو مثل باد و خاکستر

مثلِ  باران ِ نم نم و تندر

عاقلانه به عشق می خندیم

عاشقانه، به یادِ یکدیگر

تو که هستی ترین تمنایی

من بدون ِ تو، باز می میرم

دو هزار سال و اندی پیش

در دعای نماز، می میرم

جز نگاه ِ دو چشم ِ تو این بار

همه را قتل ِعام خواهم کرد

مثلِ آقا محمد قاجار

معرفت را تمام خواهم کرد

فهیمه عباسی - داروسازی



تاريخ : ۱۳٩٠/۸/٢۸ | ٧:٤٩ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()