من چه تنها ماندم

وقتی از آینه ها دل کندم -

فصل ِ نمناکی بود

افق از خون ِ دقایق، رنگین

و مرا رخوت ِماندن ، به ستوه آورده

من به قتل ِ همه ی ثانیه ها محکومم

و به اعدام ِ گل ِ نیلوفر

چون ندیدم که شکفت

و ندیدم پژمرد

و ندیدم شب ِ مهتاب ، عروس ِ شب را

حس نکردم نفس ِ باغچه و عطرِ خوش نسترن ِ در تب را

پی نبردم به ملاقات ِخدا و گل گندم در باد

"خانه ی دوست کجاست؟"  بُرده ام من از یاد

همه ی هستی ِ من بر دوشم -

کوله باری ست پُر از بذرِ گل ِ نیلوفر

و امیدی که به من می گوید

سرزمینی که قرار است به آنجا بروم

جشن ِ باران ، برپاست

و پُر از موسیقی ست

و قرار است که من

صبح ِ میلاد ِ گل ِ نیلوفر

متولد بشوم

محمد امین حدادی – داروسازی – ورودی 88



تاريخ : ۱۳٩٠/٩/۱ | ۱٠:٢٩ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()