Ÿگویند

        هرگاه پرده از قاب برگیری

              مهر است و اتاقِ روشن

                         به نوازش های تابش

Ÿتاریکی ِ شب را

                  فانوس، درمان است

Ÿماه را، ماهتابی ست

                روشنگر ِظلمانی های دیدگاه

Ÿآمیزش ِ پرهیاهوی سنگ های چخماق

                منورشدن ِ تاریک ِ سردِ نمورِ غاری ست

                                                 به سوختن ِ خاشاک

Ÿصاعقه

           در تاریک ِ بیابان

                          غرشی از نشاط را

                                       بر سبز° قبای ِ درخت، شولایی روشن است

باری...

               اینجا خاشاک هست

اما ، سنگ ِ چخماق را زوجی برای اشارت نیست

... درختان

           در تمنای سوختن، خشکیده اند

                         اما فریاد ِ هیچ صاعقه ای

                                     نمی پیچد آسمان ِ ابری را...

... اینجا

          نه خورشیدی ست

                       نه ماهی ست

                                    نه فانوسی...

... یادآور ِ هنگامه ی اشک های پدر را

" ای کاش می توانستم این مردم را بر شانه های خود نشانم" احمدشاملو

... آری

      در حجره ای که نور

                به هزار قفل ، محبوس است

                      ... شبتاب ...

                                     خورشید می شود

فرامرز منگلی- داروسازی-ورودی 88



تاريخ : ۱۳٩٠/٩/۱٧ | ٩:٠۱ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()