کوچه لبریز است از عطرِ گلاب                     خاک ِ خود را شسته با جارو و آب

با گلی در دست می آیی ز دور                     خواندم این مصراع را در یک کتاب

پای تا سر، راه را گل کاشتم                       با دوصد وسواس و یکصد آب و تاب

هرچه دیوان بود کردم زیر و رو                     بلکه تقدیمت کنم یک شعرِ ناب

منتظر در کوچه ما را دیده بود                      چشم ِ خورشید و نگاه ِ ماهتاب

دیر کردی، شعر و گل از دست رفت               نقشه هایم شد همه نقش ِ بر آب

یار می آید ولی کِی؟ با خداست                   شاید از مغرب که آید آفتاب

 

 خیال و زندگی

 آفتاب خیالت

            هرآن بلند تر می شود

تو بر طلوع ، حتی

                           سایه انداخته ای

  چشم هایم می سوزند

 

من از تراس رویا

                  قامتت را حظ می برم

                      و کودکانه

                                  دستهایت را

                                                 به آسیاب بگرد دعوت می کنم

 تو نگاهم می کنی

                    بلندتر از تاریخ

                                    به دست و پا زدن افتاده ام

 حالا بیدارم

     و همه ی خوابم را

                     به زندگی نشسته ام

 

فهیمه عباسی



تاريخ : ۱۳٩٠/۳/۱٥ | ۱٠:٤٧ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()