از  قشنگِ  نگاهِ غمگینت

 می شود صد غزل، غزال نوشت

 می شود با غزال چشمانت

 رفت تا انتهای سبز ِ بهشت

 ***

 آفتاب لطیف ِ پاییزی!

 به دلم التهاب می رویی

 هم مرا می بری از اینجا، هم

 "عین" و "شین" را به "قاف" ِ جادویی

 ***

 کافرم بی وضوی چشمانت

 تو برایم پیامبر هستی

 من ته ِ چاه و چهره ای چون ماه

 یوسفانه رهاندم از پستی

 ***

 حضرت بی نهایت ِ آبی!

 عشق، تنهاترین گناه ِ من است

 آسمانگرد باشی یا ته ِ چاه

 بوی پیراهنت، پناه من است

فهیمه عباسی



تاريخ : ۱۳٩٠/۱۱/۱٠ | ۱٠:۱۱ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()