چون برده ها می زیستم تا کس نداند کیستم

                         با هر کسی گفتم که من یک برده ی عمرانی ام

در خانه آوردی مرا، غرق بلا کردی مرا            

                 تو بر ملا کردی مرا کآن یوسف کنعانی ام

آنقدر درگیرم شدی رسوای تصویرم شدی         

                 شد ظاهر زیبای من اسباب سرگردانی ام

آوردی آن اشراف را تا پاک سازی گاف را                   

               انگشت و تیغ صاف را  من سوژه ی مهمانی ام

رفتی زلیخایی کنی، کاری که میخواهی کنی  

                 هم پاره شد پیراهنم، هم چاره شد زندانی ام

زندان و یک تعبیر خواب، آورد بیرون از نقاب      

                 آن سیرت درویشی و آن صورت سلطانی ام

سرگرم اعیانی شدم، آنی که می دانی شدم              

              غافل که در عیش و عزا، من بره ی قربانی ام

گفتم مرا بگذاشتی، دست از سرم برداشتی                  

                باز از کجا پیدا شدی؟ وای از من و پیشانی ام

گفتی جوان سازم تو را، چون دختران سازم تو را   

              گفتم که اعجازی کنم در عالم روحانی ام

تا ظاهرت تیمار شد، دیدار ما تکرار شد             

              کاخ دلم آوار شد بر سینه ی سندانی ام

حیران نگاهی کردی و حیران چشمانت شدم   

              دیدی که من حیران ترم خندیدی از حیرانی ام

حالا تو حاشا میکنی، ما را تماشا میکنی          

                احساس گرما میکنی از اینکه میسوزانی ام

باید بسوزد این گلم، تا آجری گردد دلم                      

            تا خاکی ام چون ارگ بم، محکوم این ویرانی ام

دکتر امیرحیدری



تاريخ : ۱۳٩۱/۸/٢ | ۸:۳٤ ‎ق.ظ | نویسنده : - | نظرات ()